Hiking

7 juli – Vandaag staat er een wandeltocht van 12 km rondom het meer Storesøen bij Qaqortoq op het programma. Het weer is bewolkt maar droog en in de loop van de middag kan er mogelijk wat regen vallen. Onze gids Nicolaj heeft weer een flinke lunch in het hotel geregeld en die hebben we over de rugtassen verdeeld. Mochten we stranden dan zullen we de eerste 2 dagen niet verhongeren zie ik.

Als we Qaqortoq verlaten komen we langs het ziekenhuis. Nu is ziekenhuis een erg groot woord, want er zijn niet meer dan 24 bedden. Voor het standaardwerk kun je hier terecht, maar als het echt serieus wordt dan ben je al gauw op Denemarken aangewezen. In dat geval hoef je er niet op te rekenen dat je familie je iedere dag komt bezoeken. Meestal komen ze helemaal niet vanwege de lange reistijden en dure vliegtickets. Prijsvechters zul je hier niet vinden. Vaak zal het afscheid op de luchthaven van Narsarsuaq dan ook erg emotioneel zijn als een familielid voor langere tijd naar Denemarken gaat. Ook voor bevallingen is men op de hoofdstad Nuuk, 450 km verderop, of op Denemarken aangewezen.

De eerste paar kilometers zijn vrij onschuldig over een gravel pad, maar dan houdt het pad toch op en zo op het oog kun je niet verder. Je kijkt alleen maar tegen hellingen vol gestrooid met rotsbrokken en grote stenen aan. Gelukkig weet Nicolaj de weg, maar Margriet begint het toch wel aardig benauwd te krijgen. Als ze dat aan Nicolaj vertelt vindt hij dat erg goed, er wordt afgesproken dat we kijken hoe ver we komen. Onze wandelschoenen hebben goede zolen en het motto van Nicolaj luidt: “Trust your feet”. Hij demonstreert ook dat je niet wegglijdt met goede zolen, maar ga op rotsen vooral niet in je wandelstokken ‘hangen’, want de kans dat je wegglijdt is levensgroot, en het ziekenhuis heeft maar 24 bedden 😉 Nicolaj is een ervaren hiker en heeft op dat gebied zijn sporen wel verdiend, hij loodst Margriet dan ook keurig het gebergte over en ze krijgt hiervoor een groot compliment dat ze toch heeft volgehouden en haarzelf heeft overwonnen. Een enkele keer als de stap naar beneden te groot is kun je altijd nog op je achterwerk naar beneden. Onderweg komt ons nog een man tegemoet, die bijna dagelijks deze wandeling rondom het meer maakt.

Als we aan de andere kant van het meer zijn dan zijn de scherpe kantjes er wel af. Nu hadden wij van te voren uitgezocht dat hier ook ergens een geocache moest liggen. Wij zijn geen fanatieke geocachers, maar één of twee geocaches tijdens de vakantie is altijd wel leuk. Nadat Nicolaj ons de nodige kliminstructies heeft bijgebracht, maken wij hem nu wegwijs in het geocachen en het duurt dan ook niet lang voordat Margriet de cache gevonden heeft.

Tijd om die lunch eens soldaat te maken. Dat vonden de mosquito’s ook een goed idee. Zo lang het waait heb je nergens last van, maar als je uit de wind staat dan komen die takkenbeesten ook overal vandaan. Gelukkig hadden we ons mosquito net bij ons en kon je je luchpakket weer met een cellofaan afdekken.

De route langs de andere oever terug naar Qaqortoq had geen echte hoogteverschillen, maar het was nog steeds oppassen geblazen, want we liepen langs het water het het pad was alles behalve effen. Toen we Qaqortoq naderden begon het zachtjes te regenen, maar dat mocht de pret niet meer drukken.

’s Avonds hebben Margriet en ik nog Red Fish gegeten in een restaurant op aanraden van Amalie. We kregen allebei een flinke vis op ons bord en instructies van de ober hoe we deze het beste soldaat konden maken zonder de graten 😉